Hz. Ömer’in Hidayeti

Nübüvvetin altıncı yılıydı. O zaman şiddetli bir İslâm düşmanı olan Ömer b. Hattab, Peygamber Aleyhisselâm ve kırk kişiye yakın müslümanın Dâru’l-Erkâm’da toplandıklarını haber aldı. Onlara saldırmak için kılıcını kuşanarak evinden çıktı. Yolda rastladığı birisi ona nereye gittiğini sordu. Hz. Ömer r.a. kararlı konuştu:
– Kureyşliler’in ilâhlarına dil uzatan, ata dinini bırakan ve yeni bir din ortaya atan Muhammed’i öldürmeye gidiyorum, dedi.
Nuaym ise onu böyle bir teşebbüsten vazgeçirmek istiyordu:
– Enişten Said b. Zeyd ve kız kardeşin Fatıma da müslüman oldular, sen önce onlarla ilgilen, dedi.
Hz. Ömer r.a. derhal onların evine yöneldi. O sırada evde Kur’an’dan bir sahifeyi okuyorlardı. Hz. Ömer eve dalarak işittiği şeyin ne olduğunu sordu, söylemediler.
– İkinizin de Muhammed’in dinine girdiğinizi haber aldım, dedi. Öfkeyle eniştesi Said’in üzerine yürüyüp dövmeye başladı. Kız kardeşi Fatıma araya girince, bir darbeyle onun da başını kanattı.
O an kardeşi:
– Evet, biz Allah’a ve Rasulü’ne iman ettik; sen istediğini yap, diye bağırdı.

Hz. Ömer okudukları yazıyı görmek istedi. Ardından ona Tâhâ Suresi’nin yazılı olduğu bir sahifeyi verdiler. Surenin başından 14 ayeti okuyan Hz. Ömer, “Ne kadar güzelmiş!” dedi. Hz. Ömer oradan Rasulullah (S.A.V). ve ashabının bulunduğu eve gitti. Onu kılıcını kuşanmış bir şekilde gören bazıları telaşlandı. Fakat orada Hz. Hamza r.a.:
– Ona izin verin! İyilik için geldiyse kendisine iyilik ederiz, kötülük için geldiyse onu kendi kılıcıyla biçeriz, dedi.

Rasulullah Aleyhisselam kalkıp kapıya ilerledi. Hz. Ömer’i tutup kendine çekti ve neden geldiğini sordu.

Hz. Ömer r.a.:
– Allah’a ve Rasulü’ne, O’na Allah’tan gelenlere iman etmeye geldim, dedi.
Bunun üzerine Rasulullah Aleyhisselam, “Allahuekber!” dedi. Hz. Ömer’in müslüman olduğunu anlayan diğerleri de “Allahuekber” dediler.

el-Bidâye ve’n-Nihâye, 3/86-88; el-Kâmil fi’t-Tarih, 2/84-86; Muhibbüddîn et-Taberî: er-Riyâzu’n-Nadura (Beyrut, 1997), 2/237-38.