İşte Eylül de bitti. Ve sen hâlâ gelmedin. Yağmurlar damlayacaktı ıslak saçından, gözyaşından bir deniz getirecekti seni.
"Aah"ların şişirdiği yelkenleri yürek zarından yapılmış bir gemiyle gelecektin.

Ellerinde gözlerimi getirecektin; seni Yusuf bilip, Yakup gibi giderken ardınsıra yolladığım gözlerimi.

Bunca küf kokmayacaktı ayrılığımız. Kavlimiz böyle değildi.

Beni hacil bırakmayacaktın ele-güne, dosta-düşmana karşı.

Sevmek yüreğe saplanmış bir bıçaktı, biliyorum; fakat bunca firkatin adını da koyamıyorum.

Bilseydim, imrenir miydim hiç uçan kuşlara?

Bilseydim, aylardan Eylül'ü, vakitlerden akşamı, çiçeklerden zambağı, kuşlardan turnayı, leyleği koyar mıydım lugatlara?

Bak, kokun geldi burcu burcu toprak gibi, bir yoksulun ellerine düşmüş sıcak ekmek gibi, kan gibi, gözyaşı gibi, ter gibi, emek gibi; fakat sen gelmedin.

Acın geldi, sancın geldi.

"Derin bir nefret olmadan derin bir muhabbet nasıl olur?" demiştin ya, bak, kıtlıkta verilmiş bir sokum gibi yolladığın hıncın geldi.

Nemrud'un geldi, ateşin geldi.

Maskelere dönüşmüş yüzün ve binbir türlü sahte eşin geldi.

Yokluğun, güzün ve kışın geldi

Şarkıların, resimlerin, ağlayışın geldi; sen gelmedin.

Firavun'un geldi, Haman'ın geldi, Karun'un geldi, fakat Harun'un gelmedi.

Şeytan'ın geldi, Tufan'ın geldi, Kenan'ın geldi, tüm düşmanlarına taş çıkartır düşmanın geldi; ama sen gelmedin.

Bak, sevdanı süpürüyor Firavun'un çöpçüleri.

Hatıranı kundaklıyor kırılası elleri.

Ocağına tüneyen baykuşlar, mabedine put dikmek için Âzer'i çağırıyorlar.

Anaların rahimlerine bir yılan gibi süzülüyorlar; bu yüzden Neron gibi, Kaligula gibi, Şeddad gibi, Haccac gibi, Hülagu gibi, kanlı doğuyor yeni doğan bebelerin elleri.

Zavallılar!

Her biri bir yediveren olan milyonlarca sevdayı toprağa gömüyorlar.

Güneşe seni seviyor diye tutuklama emri çıkarıyorlar.

Senin rengin diye yeşilin her tonunu darağacına çektiler.

Senin mevsimin diye baharı gıyabında idama mahkum ediyorlar.

Senin insan kardeşlerine yerin üstünü zindan ettiler; fakat yerin altı imdada yetişti. Senin doğal kardeşlerin onlar, fakat bunu bilmiyorlar. Tıpkı Nuh'un yer-gök kardeşleri, İbrahim'in ateş kardeşi, Musa'nın asası gibi.

Onlar, senin uğruna çektiğimiz her "aah"ın bir fırtına, senin uğruna kaldırdığımız her elin bir dağ, senin uğruna döktüğümüz her damlanın bir atom bombası olduğunu yeni yeni öğreniyorlar... öğrenecekler.

Fakat sen, sen biliyorsun bir nice beklendiğini. Anaların göğsünde hamayıl gibi gezdiğini, her biri sana Meryem kesilen genç kızların başına tac olduğunu biliyorsun.

Ah, biliyorsun sırtlarında Firavun'un kamçısı şakladıkça, her birinin isyan kraliçesi birer Asiye kesileceğini.

Gürbüz çocukların, ağır sancılarla doğduğunu biliyorsun.

Biliyorum, bu yüzden gelişini erteliyorsun. Sevenlerini aşkına bileyliyorsun. Yokluğunun daha çok fark edilmesini bekliyorsun. Bak, diyorsun, ufka bak, karanlığın en koyu olduğu an, fecre en yakın zamandır.

Ey dünyaların en muhteşem gelini! Kim bilir, belki de sevdalılarından sana sadakatlerini ispatlamalarını bekliyorsun. Sahte aşıklarını deşifre ediyorsun.

Doğru ya; "mehir bedelini" ödemeden, hangi dünyalı seni görebilmiş ki?

Ama keffaretimiz, yokluğunun dehşetine buca zaman katlanmak olsun.

Bu acıyı mehre bedel kabul et.

Bilir misin "intizar, eşeddu mine'n-nar"dır?

Bekletme ki, bekleniyorsun.

( 1 Ekim 1999 )

gülbera'ya teşekkürler...

EFENDİME

Yoklugunda seni özledik.Sana degen rüzgari, seni örten bulutu özledik. Özlemeyi, özlenilmeyi, sevmeyi, sevilmeyi, sevindirmeyi, sevindirilmeyi özledik Efendim.Aski, gözyasini, müsamahayi, ahlaki, adabi, ihsani, irfani, iz'ani, feraseti, basireti, secaati, celadeti, adaleti, meveddeti, muhabbeti özledik. .
Izzeti, hikmeti, fitrati, sefkati, hürmeti, devleti özledik. Senden sonra tefrika mesrebimiz, taklit mezhebimiz, cehalet mektebimiz, atalet fitratimiz, hamakat söhretimiz, ihanet sifatimiz, küffar velinimetimiz oldu.

Efendim,Sen kendini 'abduhu ve rasuluhu: O'nun kulu ve elçisi' olarak takdim etmistin. Sana iman eden bazilari sana hürmet adi altinda seni kulluktan 'kurtarip' meleklestirerek hayattan disladilar. Bu ifrata karsi baska bazilari da tefrite sapip seni 'güzel örnek' olmaktan çikarip bir 'postaci', bir 'ara kablosu' seviyesinde görerek hayattan disladilar.
Bunlarin hepsi sana iman ediyordu. Ama seni hayatimizdan çikarmanin izdirabini çektirdiler bize. Bu isi, göge çekerek ya da yere sokarak yapmalari sonuçta hiçbir seyi degistirmedi.

Allah seni 'güzel örnek' olarak gösterdi. Sen, Kur'an'in konusani, yürüyeni, hareket edeniydin. Tipki bir annede spermin insana, bir agaçta suyun meyvaya, bir arida tozun bala, bir tavukta darinin yumurtaya, bir koyunda samanin süte dönüsmesi gibi, ayetler sende hayata dönüsüyordu.
Allah israrla seni örnek gösterirken, birileri israrla 'kitab'i, kitaplari örnek göstermekte direndiler. Öylesi islerine geliyordu, cansiz bir nesneyi örnek edinmekle, canli bir insani örnek edinmek ayni olur muydu?

Efendim ,Kitapsizliktan degil, 'peygambersizlikten' kirildik. Yoklugumuz peygamber yoklugu. Seni hatirlatan, seni andiran insanlarin hasretim çekiyoruz. Çocuklarimiz peygamberi sorunca 'evladim onun ahlaki tipki falancanin ahlaki gibiydi' diyecegimiz insanlar yok denecek kadar az .
Insanlik destaniyla yasit olan vahiy sürecinde birçok kitapsiz peygamber gelmisti de, bir tek 'peygambersiz kitap' gelmemisti. Sayemizde yasli dünya ona da sahid oldu efendim. Peygambersiz Kitab'a, Muhammed aleyhisselamsiz Kur'an'a da sahid oldu. Simdi Kur'an mahzun efendim , Kur'an öksüz. Seninle Kur'an'in arasini ayirdik, etle tirnagin, toprakla tohumun, anayla evladin arasini ayirir gibi.
Gel de bir bak Efendim, bu mazlum ümmetin hali pür melaline. Biraktigin din taninmaz hale geldi. Biraktigin sitenin harabelerinde baykuslar tünedi.

Gün geçmez ki ümmetin cografyasindan feryat yükselmesin, oluk oluk kan akmasin.Bir olarak biraktigin ümmetin kaç parçaya ayrildiginin sayisini onu parçalayanlar dahi unuttu. Biraktigin kutlu mirasi hovarda mirasyediler gibi parçalayarak paylaştık Efendim . Nebevi mirasin irfani ve ahlaki boyutuna bir hizip, ilmi ve fikrî Boyutuna bir baska hizip, siyasî ve hareketi boyutuna ise daha baska bir hizip sahip çikti. Yüzyillardir tüm bu hizipler ellerindeki parçanin 'bütünün kendisi' oldugunu iddia etmekle ömür tükettiler. 'Her hizip ellerindeki parçayla övünüp durdu.' Hepimiz hakikatin merkezine kendimizi oturtup 'hak benim' dedik.
Oysa ki Efendim, bazen parçalanan hakikat hakikat olmaktan çikar. Ait oldugu bütün içerisinde anlamli olan bir parça o bütünden ayrilinca anlamsizlasabilir. Bunu farkedemedik Efendim .

Efendim ,Israilogullari, peygamberlerini katlediyorlardi. Biz de senin güzel hatiratini, emanetini, adini ve sünnetini katlettik. Seni katlettik Efendim .
Kimilerimiz için sen hiç ölmedin, o ender bahtiyarlar seni hep içlerinde, islerinde, hayatlarinda, düsüncelerinde, duygularinda, eylemlerinde, evlerinde yasattilar.
Kimilerimiz içinde sen hiç dogmadin. Onlar hep senden mahrum yasadilar. Sol mahiler ki derya içreydiler, deryayi bilmediler.
Varliginin kaç bahara bedel oldugunu bilmeyenler yoklugunun istirabini nasil duysunlar Efendim ?
Seni çok seviyoruz, seni çok özlüyoruz.
Bize kirgin misin Efendim

-Mustafa İslamoğlu-Dağarcık-1

gul_pembe'ye teşekkürler...

"Hayber, hayber ya Yehud!
Cundu Muhammed seyeud!"

Döndüler, Güney'in Çocukları.
Berikiler, geldikleri gibi gittiler.
Duyuyor musun ey Güney'in Gelini!
Tekbir seslerini duyuyor musun ey 17'sinde, hayatının baharında terk-i diyar eden Filistinli kız Sena Haydali?

İşte şimdi şad oldu ruhun; Güney'in sokaklarında dolaşan ruhun.
Benim gördüklerimi ve görmediklerimi gören ruhun!

Mercuyun'da, Fatıma Kapısı'na bir kurşunluk mesafede Allah'ın peygamberi Musa'yı gördüm.

Terkedilmiş bir tankın üzerindeydi.

Bir yandan ayağının altındaki Siyon Yıldızı'nı tekmeliyor, bir yandan da tekbir getiriyordu: "Allahuekber!"

Ben ağlıyordum, o gülümsüyordu.

Beni gördü, yanıma geldi ve sordu: "Niçin ağlıyorsun?"

"Sevinçten" dedim ve ekledim:
"Hüzün mevsimi o kadar uzun sürdü ki, çok ağladık, sevinince nasıl tepki vereceğimizi bilemez olduk."

Elini çıkardı koynundan, yine bir nurdu. İlk kez akıl ettim bakmayı; diğer elinde de asası vardı:

Nur eliyle gözümü sildi: Gözüm aydınlandı, gözyaşım aydınlandı.
İlk defa içi gülen gözlerine bakma cesaretini gösterdim. Omzundaki heybe çekti dikkatimi.

"Onda ne var?" diye sordum.

"Firavun'un katlettiği sihirbazların yürekleri" dedi.

"Ne yapacaksın?" dedim.

"Güney'in çocuklarının göğsüne madalya diye takacağım" dedi.

"Güneyin çocukları?" dedim, bilmezden gelerek.

"Çocuklarım!" dedi.

"Ya israiloğulları?" dedim

"Onlar Yahudileştiler, şimdi Firavun'un rolünü oynuyorlar: Müslüman İsrailoğulları'nın tarihi rolünü ise Güneyin Çocukları üstlendi" dedi; "üstelik İsrailoğulları'ndan daha şanslılar."

"Aksine, Musa'ları eksik" diyecek oldum.
Sözümü kesti: "Hayır" dedi, "Herbiri bir Musa onların; çünkü onlar Muhammed'in ordusu!"

Hızır'ı sordum; "Nerede?" dedim.

Güney'in yağız, doğurgan, anaç gelinlerini gösterdi; 22 yıl sonra yuvalarına kavuşmayı zılgıt çekerek kutlayan gelinlerini: "İşte!" dedi, "Bunların hepsi Hızır"

"Ben erkek sanırdım" dedim.

Birden celallendi, korktum, fakat belli etmemeye çalışarak kulak verdim:

"-İmanın ve ruhun cinsiyeti olmaz, daha öğrenemedin mi?"

Ben, "EyvAllah Efendim!" diyebildim.

Ayrılmadan eline sarılıp "Bize dua eder misin?" diyecektim.
Sanki içimi okudu; bana öyle geldi: Kulaklarımda çınlayan şu sözü soramadığım tüm sorulara cevap olarak verdi sanki:

"-Rüya görmeye devam edin; bir gün nasıl olsa gerçekleşir!"

Ben hâlâ ağlıyordum.

O gülümsüyordu.


MUSTAFA İSLAMOĞLU

Yazı bir bölümü hariç gerçekten çok güzel. Mustafa İslamoğlu'nun sitesinde bulamadaım. Hangi siteden aldınız siz acaba, öğrenebilir miyim?

Güzelden öte birşeyler ..