Bugünlerde herkes gitmek istiyor.
Küçük bir sahil kasabasına,
Bir başka ülkeye, dağlara, uzaklara...

Hayatından memnun olan yok.
Kiminle konuşsam aynı şey...
Herşeyi, herkesi bırakıp gitme isteği.

Öyle "yanına almak istediği üç şey" falan yok.
Bir kendisi.
Bu yeter zaten.
Herşeyi, herkesi götürdün demektir.
Keşke kendini bırakıp gidebilse insan.
Ama olmuyor.

Hadi kendimize razıyız diyelim, öteki de olmuyor.
Yani herşeyi yüzüstü bırakmak göze alınmıyor.

Böyle gidiyoruz işte.
Bir yanımız "kalk gidelim",
öbür yanımız "otur" diyor.

"Otur" diyen kazanıyor.
O yan kalabalık zira...
İş, güç, sorumluluk, çoluk çocuk, aile,
Güvende olma duygusu...
En kötüsü alışkanlık.
Alışkanlığın verdiği rahatlık,
Monotonluğun doğurduğu bıkkınlığı yeniyor.
Kalıyoruz...
Kuş olup uçmak isterken, ağaç olup kök salıyoruz.

Evlenmeler...
Bir çocuk daha doğurmalar...
Borçlara girmeler...
İşi büyütmeler...
Bir köpek bile bizi uçmaktan alıkoyabiliyor.

Misal ben...
Kapıdaki Rex'i bırakıp gidemiyorum.
Değil bu şehirden gitmek,
İki sokak öteye taşınamıyorum.
Alıp götürsem gelmez ki...
Bütün sokağın köpeği olduğunun farkında,
Herkes onu, o herkesi seviyor.
Hangi birimizle gitsin?

"Sırtında yumurta küfesi olmak" diye bir deyim vardır;
Evet, sırtımızda yumurta küfesi var hepimizin,
Kendi imalatımız küfeler.

Ama eğreti de yaşanmaz ki bu dünyada.
Ölüm var zira.
Ölüme inat tutunmak lazım,
İnadına kök salmak lazım.

Bari ufak kaçışlar yapabilsek.
Var tabii yapanlar, ama az.
Sadece kaymak tabakası.
Hepimiz kaçabilsek...
Bütçe, zaman, keyif... Denk olsa.
Gün içinde mesela...
Küçücük gitmeler yapabilsek.

Ne mümkün.
Sabah 9, akşam 18
Sonra başka mecburiyetler
Sıkışıp kaldık.
Sırf yeme, içme, barınmanın bedeli
Bu kadar ağır olmamalı.

Hayatta kalabilmek için bir ömür veriyoruz.
Bir ömür karşılığı, bir ömür yani.
Ne saçma...
Bahar mıdır bizi bu hale getiren?
Galiba.

Ben her bahar aşık olmam ama
Her bahar gitmek isterim.
Gittiğim olmadı hiç,
Ama olsun... İstemek de güzel.


yazar:Can Yücel 
ALINTI
   
 
 
 
 
 
 

ANLADIM…………..

 

Bunca zaman bana anlatmaya çalıstığını, kendimi bulduğumda anladım.

 Herkesin mutlu olmak için başka bir yolu varmış,

Kendi yolumu çizdiğimde anladım.

Bir tek yaşanarak öğrenilirmiş hayat, okuyarak, dinleyerek değil,

Bildiklerini bana neden anlatmadığını anladım.

Yüreğinde aşk olmadan geçen hergün kayıpmış,

Aşk peşinden neden yalınayak koştuğunu anladım.

Sevmek ile sevilmenin yolu önce kendini sevmekten geçermiş,

Neden kendine aşık olduğunu anladım.

Acı doruğa ulaştığında gözyaşı gelmezmiş gözlerden,

Neden hiç ağlamadığını anladım.

Ağlayanı güldürebilmek, ağlayanla ağlamaktan daha değerliymis,

Gözyaşımı kahkahaya çevirdiğinde anladım.

Ve sevilenle ağlayamıyor, kaçıyorsan ondan, çaresizliktenmiş,

Senin acın için odamda tek başıma hıçkırıklarla ağladığımda anladım.

Bir insanı herhangi biri kırabilir, ama bir tek çok sevdiği acıtabilirmiş,

Çok acıttığında anladım.

Fakat, hakedermiş sevilen onun için dökülen her bir damla gözyaşını,

Gözyaşlarıyla birlikte sevinçler terkettiğinde anladım.

 

Ìyi niyet tokmakmış sevilenin başına bazen,

Başımda şişlikler oluşunca anladım.

Yalan söylememek degil, gerçeği gizlememekmiş marifet,

Yüreğini elime koyduğunda anladım.

Tek başına ayakta durabilecek kadar güçlüysen, yanında tutanlar varmış,

Neden hiç yalnız kalmadığını anladım.

Ve “Sana ihtiyacım var, gel” diyebilmekmiş güçlü olmak,

Sana “git” dediğimde anladım.

Biri sana “git” dediğinde, “kalmak istiyorum” diyebilmekmiş sevmek,

Git dediklerinde gittiğimde anladım.

Dostun seni bir kez terkedermiş, bin kez degil,

Aslında hep yanımda olduğunu anladım.

Ve bir kez terketti mi seni, affetmek çok zormuş,

Ben de affedemediğin şeyin ne oldugunu anladım.

Sana sevgim şımarık bir çocukmus her düştüğünde zırıl zırıl ağlayan,

Büyüyüp bana sımsıkı sarıldığında anladım.

Özür dilemek degil, “affet beni” diye haykırmak istemekmiş, pişman olmak,

Gerçekten pişman olduğumda anladım.

“Affedemem, çok geç” demek kaltak bir gururdan başka bir şey değilmiş, hala sevgi varsa içinde eğer,

Tutsak kalbimin kapılarını kırıp, içine baktığımda anladım.

 

Ve gurur, kaybedenlerin,acizlerin maskesiymiş, sevgi dolu yüreklerin gururu olmazmış,

Yüreğimde sevgi bulduğumda anladım.

Ölürcesine isteyen, beklemez, sadece umut edermiş bir gün affedilmeyi,

Beni affetmeni ölürcesine istediğimde anladım.

Sevgi emekmiş,

Emek ise vazgeçmeyecek kadar, ama özgür bırakacak kadar sevmekmiş.
 
Daha bir çok şey anladım. Ama en önemlisi…

Daha yolun çooook basinda olduğumu anladım.


         BENÍ AFFEDEBÍLECEK MÍSÍN?

çok doğru..teşekkürler..

Hersey sende gizli..
Yerin seni çektigi kadar ağırsın.
Kanatların çırpındığı kadar hafif.
Kalbinin attıgı kadar canlısın.
Gözlerinin uzağı gördüğü kadar genç;sevdiklerin kadar iyisin.
Nefret ettiklerin kadar kötü.
NE renk olursa olsun kaşın gözün karşındakinin gördüğü kadardır renk.
Gülebildiğin kadar mutlusun.
Üzülme bilki agladığın kadar güleceksin.
Sakın bitti sanma herseyi sevdiğin kadar sevileceksin.
Yasadıklarını kar sayma yasadığın kadar yakın sonuna..
Ne kadar yasarsan yasa sevdiğin kadardır ömrün.
Ay ışığındadır sevgiliye duyulan hasret
Ve sevgiliye hasret kaldığın kadar ona yakınsın.
Unutma yağmurun yağdığı kadar ıslaksın,
Güneşin seni ısıttığı kadar sıcaksın.
Güneşin doğuşundadır doğanın sana verdiği değer.
Ve karsındakine değer verdiğin kadar insansın......
BİRGÜN YALAN SÖYLEYECEKSEN EĞER;
BIRAK KARSINDAKİ SANA GÜVENDİĞİ KADAR İNANSIN....
Kendini yalnız hissettiğin kadar yalnızsın..
Ve güçlü hissettiğin kadar güçlü,
kendini güzel hissettiğin kadar güzelsin.
İŞTE BUDUR HAYAT,İŞTE BUDUR YAŞAMAK....
bunu hatırladığın kadar yasarsın.
bunu unuttugun da aldıgın her nefes kadar üşürsün..
ve karsındakini unuttugun kadar çaBUK UNUTULURSUN..
çiçek sulandığı kadar güzeldir,kuşlar ötebildiği kadar sevimli,
bebek ağladığı kadar bebektir,
VE HERSEYİ ÖĞRENDİĞİN KADAR BİLİRSİN,
BUNU DA ÖĞREN;
SEVDİĞİN KADAR SEVİLİRSİN.......

Bugün çok şey anladım ....bunlar çok doğru 

paylşm güzeel tşkkrl.............................