Galu bela..
 
Aşklar bir koşar, ama ben bin koşarım
Diken mi var ayaklarımda,
Yoksa çakıl mı şaşarım.
Yelkenlerim hasırdan, teknem: “made in taput”
Dalgalar şeffaflaşırken ben onları aşarım
Her şey, benim bildiğim dünya.
Ben ancak dünyada olanı bilirim
Ama dünya her şeyin içinde
Bedende bir can, can da bir ruh
Ruh da bir düşünce: inanç.
İnançta bir bir mana; manada bir hikmet
Hikmette bir gayb ama gerçek.
Bilebildiğim kadar gerçek..
Yine bilebildiğim kadar gayb.
Birde bildiklerim var bedende,
Canda ruhta inançta, hikmette, gaybta: gerçek
Doğmadan önceki ezelde, ezelden sonraki ezel.
Bedensiz, cansız bir ezel…
Ama bensiz değil, ruhsuz değil,
İnançsız hikmetsiz değil…
Birde bildiklerim var ezelde…
Bilen ezelden sonraki ezelde..
Aşkların başladığı ezel…
O günden bu güne koşarım
Önce bedensiz ruh la sonra “ben” koşarım
Bir soruya, bir cevap. Bütün sorular;
Bir sorunun içinde
Bir soru ezelde.. ezelden sonraki ezelde..
Bir soru bir kelam, bir söz: “rabbin kim?” ezelde
Galu bela, ezelden beri ebede.

Bir ölüm ilan,
Bir yanık sala..
Önde ve yukarda giden tahta bir kutu
Omuzların üzerinde….. mezarlık: kuytu
Islak ve taze toprak kadar hüzünlü yüzler
Bir fatiha bir dua…
Kimin döktüğünün ne önemi var suyu.
 
Uzaklardan bakan bir çift göz
Bu bir ümit tabii.. bakar mı bilmem
Bir ölünün ümidi.. soğuk bedende yanan köz
Doğarken taşıdığım ümit..
Yaşarken alıştığım
Severken kavuştuğum….
Dağılan cemaatin terk ettiği ümit
 
Uzaklarda yaşar mı bilmem..
Taş yastığımda yatarken lahitte
Bana bakan bir çift göz… söyle: Allah şahit de !
Toprağın üstünde olduğunu biliyorum
Ya başım ucumda… ya ellerin başında
Dalgın gözlerin yüreğini anlatırken
Ümit ediyorum çaresizce
Sorulan suallere adını sayıklar gibi
 
Ümit ediyorum duyduğunu
Ellerin mezar toprağımda
Başımı okşar gibi
Tırnakların dayanır mı bana ulaşmaya
Kazabilir misin bir ömrü ?
Sulaya bilir misin gözyaşlarında toprağımı?
Al götür artık benden hasretini
Mezar olsun yüreğinin bir köşesindeki
Her gün suladığın, hasretle kucakladığın
Ümit ediyorum sadece
Yaşarken ettiğim gibi

Bir Dünya Var ki….
 
“Ah”la geçen “dün”e el sallarken,
Yarınları üzerine bina ettiğim
Geleceğin dünyası.
Orda biri vardı “dün” “ben” kaybolurken
Uzakların özlemiydi belki de..
Beklide yarınların ümidiydi
Bu güne hayat veren.
Kim bilir!. Olanların dışında
Bir başka dünya idi.
Yavruyu anneye sevdiren;
Katre katre şefkat dolu
Hazinelerin dünyası, neye yarar?
Açmayan anahtarların şıngırtısı
Ama bir dünya işte..
İdraklerin tıkandığı yalnızlığın,
Karmaşanın dünyası
Orda “ben” yaşarım “sen”inle farklı
Dünün, bu günün, yarının
Her anın farklı olduğu bir dünya
Hedefe gitmeyen yivsiz kurşun gibi
Solo düşüncelerin dünyası
Özgürlük (!) silahının beyinleri
Patlattığı bir dünya
Görünenin üzerinde bina edilen,
Bu günün dünyası
Senin, benim, onun .. hulasa
Aklın dünyası..
Ama bir başka dünya var ki:
Orda “ben” yokum, “biz” yaşarız
Varlığın harmonize olduğu bir dünya
Hazineleri tefekkürle açılan,
Zamanın iflas ettiği bir dünya
Hasretin, özlemin.. hulasa gaybın dünyası
 
Beni Anlatır..
Uzakta yankılanan ses,
Sanki beni anlatır tabiata
Ahengine binbir yorum katarak.
İşte şu akan nehir,
Çocukların neşesi kadar sade,
Sanki, sanki beni anlatır karıştığı denize.
Kalkan trenin düdüğü,
Ya da demir almış vapurun sireni
Sanki beni anlatır yaşlı ve de
Ümitle el sallayan gözlere
İçimdeki birisi,
Şikayet etmezken esaretinden
Sanki beni anlatır bütün hıncını kusarak
Duymayan, işitmeyen, görmeyen birilerine
Köhne zihinlerin zindanında,
Hapsedilmiş mahkumların nidası
Sanki beni anlatır uçan beyaz güvercine
Anlık varlığında giyotine giderken
Zulüm kelepçeli merhametin isyanı
Sanki beni anlatır susuz çöllere
Sanki, sanki beni anlatır tunçlaşan vicdanlara.

Ben yalnız yaşayayım, sen sade..
 
Tut elimden çıkar!..
Bu eğimli arzdan
Gördüğüm rüya, yaşanansa efsane.
Ben yalnız yaşayayım sen ise; sade.
Nerede meada ütopya giydiren
Ayn el-cem olmuş “zaman”la meridyen
Devrim her daim bilinen duygular;
Ve yanlışın üstüne çekilen çizgi..
Titrek bir ses gibi kayboldu mazi.
Uzat elini, tut istikbalden
Ben yalnız yaşayayım sen sade
Anarşist duygular mistik dünyada bir cezbe
Bayraklaşan ne sınıflar ne slogan
Bedel ödenir hayal otoritelerinin
Uğruna her zaman
Yaşamın bir parçası hapishane, göz yaşı ve kan
Tut elimden parmaklıkların dışından
Ben yalnız yaşayayım sen ise sade,,
Paylaşacak bir şeyimiz yok imtihandan başka
Kardeş diyebilseydim sana bir kere keşke
Tut elimden çıkar beni kafesten
Duygusallık bitti, söndü artık sevda.
Döküldü metanın kucağına başlar
Mazide kaldı kuru bir yaprak gibi
Uğrunda ölünesi kutsal aşklar..
Tut elimden, bedenim kabirde
Ben yalnız yaşayayım sen ise sade.

Dağlar
 
Dağlar dağladı,
bulut olmuş ümitlerimi.
Huri hoşluğunda esen rüzgar
Kırağı tutmuş kılcal kirpikler,
Buz kütlesi içinde kaynayan yüreğim
Bedeli ömre değer: bir gülümseme, emeğim.
Aşklar, ruhumun kronik bağımlılığı
Fikirler soframda ekmek kırıntısı
Duygularım yalın kılıç bir süvari
Düşman çetin,
Hayat canhıraş bir meydan muharebesi
Dağlar bağladı,
Siperden kaçış yollarımı.
Yılmayı öğrenmeliyim, varlığım adına
Her yenilgi bir adım zaferde olsa.
Ey! Uslanmaz nefsim.
Cesaretin var mı ahımı almaya?
Tabutuma çivi arayan ucubeler,
Üzerime kefen, alçak menfaatler.
Susun! Bozuk nağmeler
Ben ezelden yetimim
Toprağım: küflü dedikodular
Düşerken üzerime,
Dağlar… ağladı bedenime.

Not: bu gün beddua günüm

Güneşin Gölgesi Yok.
 
Levhasız labirentler;  karmaşık.
Virajsız dönemeçler gök yüzünde
Gök yüzü sütunsuz üzerimde
Bu gün bulutlar çöktü, hava soğuk,
Mevsim kış mı ne??
Hayal meyal bir perde: soluk…
Soluk soluğa bir çıkış, güneş tepede,
Işık hızı kararttı varlığımı…
Artık… güneşin gölgesi yok..
Bu gün bir çıbanım daha patladı.
Sana söylemiştim zor olduğunu,
Hayal kurmanın, üstünde dünya varken..
Onlar ikinci hayatında (!)
Sen…. İmtihan olurken.
Ayrılığın zevkine varacaksın
Tuz yaranı yakarken…
Boşuna sallama mağrur başını
Haşin rüzgar silerken göz yaşını..
Bu kimsesiz handa bir sen, bir ben
Hani merde matem yüzlü çocuklar
Pürçeğine yandığım… sen gülerken,
Rüyalarımda artık karabasan yok
Uykularım hayalsiz başlıyor hep
Sabahı göremem belki
Ay kayboluyor… ama,
Güneşin gölgesi yok…

Bir İstanbul düşlemek istedim

Bir İstanbul düşlemek istedim
Nemli meltemlerin estiği
Kubbelerle örülü tepelerde
Mahremiyeti yırtılmış kaldırım taşları
Ritim tutarken zarif kadınların topuklarında
Acı çektiğine şahit oldum taş duvarların
Her mevsim hakim olan eksoz  dumanı
Cadde sokak karışırken parfüm kokularına
Bir İstanbul düşlemek istedim
Her köşesinde yükselen camiler
Her sokağında sultanların yattığı kabirler
Bir uçta Avrupa, diğer uçta Asya
Köprüler.... bir salıncak sanki koskoca
Geçerken altından ümitleri taşıyan gemiler
Bir İstanbul düşlemek istedim
Vapur düdüğüne karışan martı çığlıklarıyla
İki yakayı düğmelerken bir beyzade gibi
Karışırken göz yaşları boğazın suyuna
Bakadursun kulesinden sırma saçlı kız
Bir İstanbul düşlemek istedim
Her türden hasret yüklü insanıyla
Her köşesi bir Anadolu şehri
Her insanı bir Anadolu yüreği
Parça parça bir Anadolu İstanbul
Düşlemek istedim yedi tepesinde
Her tepe bir İstanbul.