Tanrılarla Savaştım Ben

Tanrılarla savaştım dün
Bu günde saldırdılar bana yine
En ucube orduları, bitmez tükenmez hırslarıyla
Kin kustular, nefret soludular
Göğsümde patladı bütün entrikaları
Geri tepti en zındık şeytanları
Zebanileri ateş taşıdı cehennemden
Bin kat daha mahluk, geçtim sırat köprüsünden
Bütün yalnızlığıma rağmen
Yılmadan usanmadan
Ne kadar yenilsem de
Korkularından korkmadım çünkü ben
Tanrılarla savaştı bu cesur beden
Var olmamın acı ızdırabı
Onların rüyasına girerken;
Kalemimden sızan sadece mürekkep
Ebrehe’nin filleri ve envai çeşit  merkep
Saldırdı tanrılar bıkmadan usanmadan
Ebabiller uçtu kanatlarımın altından
Bir bir zihinlerine düşen çakıl taşları
Hırsından yenildi tanrılar sonra..
Acıyla baktılar, ağaran sakal ve saçlar
Utandılar nefislerinden önümde eğildi başlar.
Yenildi, yenildiler kendilerine asi tanrılar.

Asi Tanrılar

Bir doğruldum,
Döküldü sırtımdaki taşlar
Alın terim şakağımdan akarken
Bir dürme gibiyim çorak toprağın üstünde
Rüzgar.. sıcak esiyor sökük bağrıma
Güneş bütün hıncıyla bakarken
Keşke yakalasaydım kıvılcımlarını
Bir şimşek gibi fırlatsaydım şatolarına
Asi tanrıların
Keşke …
Alsaydım öcünü ömür boyu kahırların
Sen solma, eğme boynunu kar çiçeğim
Hep serin rüzgarlar estireceğim..
Ben … zihnimde kazandım zaferimi
Sen… ceylan gözlüm, yüreğimde söndürdüm ateşini
Öküzün boynuzundaki dünya kadar sahte
Siz… tanrılar.. çizemezsiniz kaderimi
Hıncım.. zebanilerin ateş topu gibi
Keşke..
Fırlatsaydım kubbelerine bir bir
Asi tanrıların.
Alemleri yere çakılı minarelerin
Tanrılar asi,
Müstakim üzere zavallı kullar.
Erkekleri bir ucube.. ya kadınlar??
Bir doğruldum .. aniden ağardı saçlar
Sırtımda yine yığın yığın taşlar
Önde müstakim kullar
Arkada asi tanrılar..

Kara Gün

Bu gün gülmek geldi içimden,
Bir tel daha ağarırken saçımdan
Acıdım gülmeme, gülüşüme
gerildi yüzüm, kızardı utancından
ihanet mi ettim kara güne
vah dostum kara gün vah
sende zamana yenildin eyvah!
Öğrenmeliyim yeni halimi
Ya da direnmeliyim
Güneşin kavurduğu kara günün lehine
Belki kara çadır çekmeliyim gök yüzüne
Vefaları uçurmasın yukarı rüzgar
Sevdalar kara bağrımda yatsın
Ağarmasın kara günüm inadına
Bu yanmış yürek ihanet etmesin dostuna
Bu gönül ümit bağlamasın boşuna
Çocuğum uzatma elini aldanarak sakın
Alışmak daha kolay kara güne
Zor olan hayallerin; onlar yıkılmasın
Gözü kara bak dünyaya bir ama gibi
Kara gör ama zeval verme düşüne
Kandırma yüzünü sahte bir gülüşe
Kara gün, kara gün dostumuz bizim
Hoş geldi safa geldi, gülmek bir an
Kaderimiz kara, yüreğimiz yanık bizim

Senfoni..

Kendimi hep bana sordum,
Sanki doğmamıştım ölmeden önce.
Zamanın dışındayım herhalde… bence:
Görmek, duymak ya da uyumak..
Sümbül, menekşe ya da karanfil.
Uçuşan zevklerin arasında “nefs”e “ben” kefil.
İflas eden bir nefis ve.. kefil:ahmak
Sonuç ve uyanmak:
Bütün akidleri feshettim artık.
Mistik bir derviş ve hayat: Sefil.
Maddeme icra koysun bütün “ben”ler
Onları deşifre edeceğim bugünden gayri
Bir günlük ve bir tirajlı gazetemde okuyacağım
Karanlık bir sokak lambası altında.
Orkestra şefim ve geceler.. ve bekçiler,
Dökülen kelimelere eşlik etsinler.
Enstrümantal olsun patlayan silah ve düdükler.
Ve işte bir spot:
“zincirleri oksitlenmiş beyinlerin hüneri,
Çelişkiler, basitlikler sanki bir deli,
Ortaya çıktı sonunda,
Tetanos olmuş düşünceleri”.

İnsanın serüveni

Kimi gülerek yaşar hayatı
Kimi çizgili alınla karşılar sabahı
Zihin bakarken yazar nesirce
Kimi döker içini mana yüklü şiirce
Binlerce can her biri farklı
Ruh canda, can her bedende
Beden ayrı bir kaporta sanki.
Şu insanlık denen fabrika
Her seferinde ayrı dokur kumaşı
Her meyvenin rengi başka
Her lokmanın ayrı tadı
Bir mana, bir tasvir, bir isim: insan
Serüvenin ilk adımı pıhtı bir kan
Belki atan iki yüreğin çarptığı şimşek
Tıpkı Nil’e bırakılan bir sepet
Ve sepetin içinde bir bebek
Akar zamanla birlikte küçük dünyasında
Hayatı kurar, düşünür taa ana karnında
Doğmadan ölümü düşünür.. ve korkar
Belki de ilk çığlıkları bu yüzden atar.
Terli ana kucağında bulur teselliyi
Solumaya başladığı işte o an
Hayatı, ömrü tüketmeye başlar
Gözlerini açtığı işte o an
Güneşin batışını görür sıkar göz kapaklarını
Zaman işlerken, yaşamaya başlamıştır artık
Ne kadar istese de durduramaz anı
Bir çığlık daha atar sıkar yumruklarını
Zevale mahkum bir hayatı yaşarken
Seslenirler kabirde kendine derinden
Ana kucağında, toprağa sarılı beden

Rab olmasaydı eğer;
Biçebilir miydik maddeye değer?
Görünür müydü?.. “görünen”i gören.
Göz görmezmiş rab gösterirmiş meğer.

Top Oynayan Üç Çocuk

Aynı yaşta zannediyorum.
Kısa saçlı, biri esmer, ikisi sarışın.
Üç ayrı dünya görüyorum,
Bir parkın ortasında..
Plastik bir top uğruna,
Neşe doğuruyor cırtlak çığlıklar.
Hadi at bana!.. sen tutamadın!..
Off!.. olmuyor..sen yapamadın!.
Şipşak terlikler minik ayaklarında.
Top oynayan üç çocuk…
Havalanan elleri plastik topu kavrarken,
Sanki dünyayı kucaklamayı
Ümit ediyor parmaklar..
Karavana bir atış… ümit ?
Akan suya düşerken,
Arkasından koşan üç aynı yaşta çocuk..
Benim hayallerim onlara göre çok uçuk.
Suya giren minnacık şipidik ayaklar
Ürkek ürkek atan minik adımlar..
Önde biri yürür, arkadakiler;
Heyecanın zirvesini yaşarken,
Düşen top yüzü koyun kayarken
Susan çığlıklar yere inen eller,
Hüzünlü bir bakış, bir anda sönen heves
Buğulu gözler arar bir anda suç.
Kaybolmuş neşe kalpler ise buruk
Top oynayan üç küçük çocuk..

Simurg’un Hikayesi

Oldu ruhun özünde bir var,
Var olma sebebi: halka halka yar
Her halka bir imtihan, ruh neyi arar?
Bilge simurg kaf dağında
Bilgi ağacının dallarında yaşar.
Bilmek kurtuluş, bilmek özgürlük
Bilmek: yar.
Bilmek uğruna o ruhlar
Ancak yedi engeli aşar…
Bülbül güle aşıktır. Aşk denizinde şaşar
Gül zevale mahkum varlık’tan kaçar.
Yükseklerin hakimi kartal,
Gök kafes, ruhu tutsak.
İnemez dar gelir aşağılar.
Kalır istek kayalıklarında..
Sürü, uçar… uçar…
Bilge baykuş marifet harabesinde
Mağrur bakışları, bir şey bildiğini sanar
Hıçkırıksız gözyaşları, Babil öreninde
Sodom ve gomore’ye ağlar.
Daha nice canlar döner yoldan,
Kimi ayrılık vadisinde istiğna çukuruna,
Kimi hırs ovasında tevhit sapağında,
Kimi kıskançlık gölünün sularında,
Kimi yokluk ovasında sürüden kopar.
Az gidilmemiş, kıyamete yakın.
Bir tarih yaşanmış bitmiş. lakin,
Varmışlar simurg’un yuvası boş
Ama ruhlar?.. her imtihan arındırmış,
Özgürleşmiş canlar… bedenler sanki kuş.
Bilge ağacı: “bilme” de mücessim olmuş
Dönenler tutsak, varanlar özgür.
Bilmişler, varlık yoklukta hoş,
Meğer simurg: menzile varan o otuz kuş.