zaman çığlık dolu; bu son geceden
aydınlığa indi bütün kederler
bir ses “uyan” diyor, “ölüm gelmeden
yoksa seni de karanlığa iterler”
zaman çığlık dolu, bu son geceden
neden korkuyorum, bilmem ki neden…

yüreğinize sağlık  efendim...

Yüregin kalbin sevgi dolu oldugu sürece
Her insanin gönlünü fethedebilirsin.......

Odamın penceresinden karların güneş altındaki çaresiz eriyişlerini izliyorum. Ne kadar dayanabilir ki Bir kar  tanesi güneşe. Ve ne kadar isyan edebilirdi çaresizliğine... Umudunu  diğer bir yarışa bırakmış su buharı olarak yükselmişti gökyüzüne. Onun imkansızıydı güneş karşısında erimemek.
   Bir çocuğun annesinin elinden tutmuş bir şekilde ağlayışalrına takıldı gözüm birden. Her akan gözyaşı sanki yüreğime  bir ok saplıyordu. Çünkü her çocuk ağlayışı bana savaşı hatırlatıyor. Sebep her ne olursa olsun ağlamamalı bir çocuk diye düşündüm. O temiz dünyalarında gözyaşlarına yer olmamalı. Hayat o kadar acı ki daha sonraya ertelemeli gözyaşlarını. Yada bırakmalı akmalı gözyaşları. Belki sadece annesi çikolata almıyor diye ağlamalı bir çocuk. Bu onun  en büyük mutsuzluğu olmalı ve aynı zamanda en büyük mutluluğu.
   Bir çocuğun gözlerine dikkatle bakanınız oldu mu hiç? göz bebeklerindeki duyguyu çözmeye çalışanınız? Ne kadar güzeldir çocukların gözleri ve bir o kadar da masum...
   Bu gözler acıyı hakettmiyor, bu gözler daha hiç bir şeyden habersizken annesinin kendisine siper olmuş ölü vücuduna çaresizce bakmayı haketmiyor. Bu gözler sebep her ne olursa olsun, savaş çocukları başlığı altında bir kaç gazetecinin çektikleri karelerde gözü yaşlı olmayı haketmiyor.
   Kar tanesinin güneş karşısında imkansızlığımı, bu gözlerin ablasına tecavüz eden hiç görmediği adama nefretle bakması mı? Yada hiç beklemediği bir anda patlayan bir bombayla evsiz, oyuncaksız kalmak mı? Bombaların vızıltılarıyla zamanında en güvenilir yer olduğuna inandığı annesinin kucağında uykuya dalmak, bir daha uyanamamayı hesaba katmadan....
   Nasıl bir dünya bırakıyorsunuz çocuklara? anlamıyorum. Amerika da ki bir çocukla, Afganistan daki bir çocuk arasında nasıl ayırım yapabiliyor insan. Ne fark var aralarında? Hiç bir fark yok. Bunu anlayabilmek hiçte zor değil. Alın ikisini karşınıza ve bakın gözlerine, Aynı şeyleri göreceksiniz eminim. Peki savaş onları, o masum yürekleri ne hale getiriyor bir düşünün. O gözler bunları haketmiyor.
   Yoksa  önemsemiyormusunuz çocukları? Bütün yaptığınız teknolojiyle yapılan aletlerle dünya yı güzelleştirmek, gelecek nesillere rahat bir dünya bırakmak için değilde kendi rahatınız için mi? Kim götürebilmiş ölürken bunları yanında... VE KİM VEREBİLMİŞ MASUM BİR ÇOCUĞUN ANNESİ İÇİN AKITTIĞI GÖZYAŞLARININ HESABINI SÖYLEYİN BANA?

Kar üşütsede engebeli ruhunuzun yamaçlarını
Bu günlerde geçer diyerek sabrı yorgan edin
Ve iman yatağına sarılın soğuk kaldırımlarda
Gözyaşı bezleri yüreğinizin halelerini ısıtana dek
(seleme)

EyvAllah...[/i]

Sessiz Gemi

Artik demir almak gunu gelmisse zamandan,
Mechule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hic yolcusu yokmus gibi sessizce alir yol
Sallanmaz o kalkista, ne mendil ne de bir kol.

Rihtimda kalanlar bu seyahatten elemli,
Gunlerce siyah ufka bakar gozleri nemli.

Bicare gonuller ne giden son gemidir bu!
Hicranli hayatin ne de son matemidir bu.

Dunyada sevilmis ve seven nafile bekler,
Bilinmezki giden sevgililer donmeyecekler.

Bir cok gidenin herbiri memnunki yerinden,
Bir cok seneler gecti, donen yok seferinden..


Y.Kemal.Beyatli

Yolculuk                  
         
          Yolculuk, her zaman düsündüm onu;
          İcimde bu azgın davet ne demek?          
          Oraya, nerdeyse günesin sonu,
          Uçmak, kayip gitmek, kacip dönmemek.          
         
          Altimdan kaydirdi bir el minderi;
          Herkes yataginda, ben ayaktayim.
          Bir gece, rüyada gördügüm yeri,          
          Gözlerim yumulu, aramaktayim.
         
          Beni çagirmakta yabanci dostlar;
          Bu dostlar ne güzel, dilsiz ve adsiz.
          Eski evde, simdi bir baska ev var:
          Avlusu karanlik, sulari tadsiz.          
         
          Her aksam, ayni yer, ayni saatte,
          Günesten esyama düsen bir cubuk;
          Yangin varmis gibi yukari katta,
          Arkamdan gel diyor, sessiz ve cabuk!          
         
          Basim, artik onu tasimak ne zor!
          Basim, günden güne kayitsiz bana.
          Dalinda bir yaprak gibi dönüyor,
          Aci rüzgarlarin çektigi yana...          
                                               
          Necip Fazıl