Teslimiyet, salâh, göz aydınlığı ve namaz..

Teslimiyet, salâh, göz aydınlığı ve namaz… Mücerred (soyut) ve çok şümullü kavramların arasında, müşahhas (somut) bir amel olarak “namaz” ne kadar da dikkat çekici duruyor. Aynı zamanda çift âyetler ile kendisini tefsir eden Kur’ân’da bu husûsun açıklamasını da rahatlıkla görebiliyoruz. Lâkin bu görüş rahatımızı bozacak dehşetli bilgiler içeriyor.
“Allah (şeytana) şöyle buyurdu: «Çekil, git!.. Onlardan kim sana uyarsa kuşkusuz cehennem tam bir karşılık olarak hepinizin cezâsı olacaktır. (Haydi) onlardan gücünün yettiğinin ayağını çağrınla kaydır. Atlıların ve yayalarınla onların üzerine yürü. Onların mallarına ve evlâtlarına ortak ol. Onlara vaadlerde bulun.» Hâlbuki şeytan, onlara aldatmadan başka bir şey va’detmez. «Şüphesiz, (gerçek) kullarım üzerinde senin hiçbir hâkimiyetin olmayacaktır. Vekil olarak Rabbin yeter!»” (el-İsrâ, 63-65)

“...Şeytan sizi, Allâh’ı anmaktan ve namazdan alıkoymak ister...” (el-Mâide, 91)
“Hatırla o zamanı ki, insan anılmaya değer bir şey değildi.” (el-İnsan, 1) buyuran Rabbimiz, insanın anılmasının başlangıcına koyuyor namazı. Çünkü şeytanın imha planında namaz, yarı yarıya yer tutuyor.
““Îmanlarınızı, Lâ ilâhe illallâh ile yenileyiniz!..” buyuruyor Efendimiz… Allâh’ı anmak ve namaz, iki kanat oluyor müslümana, insana…

Şeytanın eskiten tesirinden, yine eskiyenleri yenileyerek çıkıyoruz. Yiğit düştüğü yerden kalkıyor çünkü…

Şeytan, evlerimizin namaz kılmayı tatlandıran sükûnetini bombalıyor, mesela tv ve müzik sesi ile…

Şeytan, câmilerimizin namaz kılmayı uhrevîleştiren câzibesini kemiriyor. İnsanların yüzüne dik dik bakmamak husûsunda çok hassas olan bir Peygamberin ((S.A.V)) ümmeti, câmi cemaatine, imamı eleştireyim derken câmiden soğuyor, kopuyor. Varan iki! Şeytanın keyfine bakın!

Alintidir